Bir Salaş Hayat Manifestosu
Ey insan! Ömrünü zincirlere vurdun, beton kulelerde, ışıklı ekranlarda, bitmeyen yarışlarda tükettin. “Bir gün!” dedin, “Bir gün o bahçeyi alacağım, bir ağacın gölgesinde nefes alacağım!” O gün geldiğinde, elinde ne var? Bir avuç toprak, bir sapan, bir de kalbinin unuttuğu şarkı. Ve işte o an, hayat sana kıkırdayarak fısıldar: “Bunca zaman koşturdun, ama huzur hep buradaydı.”
Salaş bir hayat, ey insan, senin kaybolduğun o ilk bahçeye dönüşündür! O bahçe, ne plazaların gölgesinde, ne banka hesaplarında; o bahçe, bir dal çiçeğin kokusunda, bir
